معماری مدرن سبکی از ساختمان است که بر عملکرد و یک فرم کارآمد بیش از تزئینات تأکید دارد. این زیبایی شناسی در طراحی از خانه های پیچیده تر و تزئین شده تر مانند سبک های ملکه آن، ویکتوریایی یا احیای گوتیک فاصله می گیرد. معماری مدرن معمولاً شامل خطوط تیز و تمیز است.
سبک های مختلفی از معماری مدرن تنها در ایالات متحده وجود دارد. از سال 1930 تا 1970، دسته بندی هایی مانند اکسپرسیونیست، سازه گرایی، و مدرن در اواسط قرن به وجود آمدند.
ویژگی ها و عناصر معماری مدرن
از آنجایی که سبک های بسیاری از معماری مدرن وجود دارد، چندین ویژگی تعیین کننده وجود دارد. اینها برخی از متداول ترین و گسترده ترین ویژگی های کلیدی هستند که در اشکال مختلف دیده می شوند.
خطوط تمیز و مینیمال: این خطوط فاقد تزئینات اضافی هستند و عموماً بافتی صاف و یکدست دارند.
برآمدگی های وسیع سقف: تعداد زیادی خانه مدرن بر ساختارهای افقی و کم ارتفاع با برآمدگی های سقفی بزرگ تأکید دارند.
دیوارهای شیشه ای و پنجره های بزرگ: استفاده بسیار سخاوتمندانه ای از شیشه خواهید یافت که مقدار قابل توجهی از نور طبیعی را به داخل اتاق می دهد.
پلان های باز و کاملاً مشخص: از آنجایی که معماری مدرن بر روی فرم بیش از عملکرد تمرکز دارد، معماران به دنبال این بودند که پلان های بزرگ و وسیع را با فضاهای غذاخوری و نشیمن که به یکدیگر سرازیر می شدند، بگنجانند.
مصالح ساختمانی مدرن و سنتی: برخی از مصالح رایج در خانه های مدرن عبارتند از فولاد، بلوک بتنی، آهن و شیشه. مصالح ساختمانی مرسوم تری مانند چوب، آجر و سنگ به روش های ساده تری برای نشان دادن زیبایی طبیعی خود استفاده می شد.
رابطه با محیط بیرون: در مورد سایت‌های ساختمانی و اینکه ساختمان ها چگونه با چشم انداز طبیعی اطراف آن ها ارتباط برقرار می‌کنند، فکر زیادی شد.
طرح های نامتقارن: معماران مدرن با اشکال بزرگ و صاف و ترکیبات نامتقارن که به طور تمیز چیده شده بودند و فاقد هرگونه تزئین اضافی بودند، بازی می کردند.
